Alicja Janiak
Święta Klara (Chiara Offreduccio, 1194–1253) była najstarszą z trzech córek pana Favarone z rycerskiego rodu Offreduccio i jego żony Ortolany. Jej matka, podczas ciąży, w trakcie modlitwy usłyszała słowa: „Nie bój się, gdyż to dziecko zabłyśnie swym życiem jaśniej niż słońce!” Pod wpływem tych słów nadała dziewczynce imię Klara (z języka łacińskiego clara – jasna, czysta, sławna)[1].
Klara była pierwszą duchową córką świętego Franciszka z Asyżu. Wybrała życie zakonne i założyła razem z nim żeński zakon klarysek, stając się zarazem pierwszą ksienią nowego zgromadzenia. Za życia stała się znaną ze swojego ewangelicznego radykalizmu.
Taki styl życia przyjęła z miłości do Chrystusa, Boskiego Oblubieńca, wybierając tym samym większą miłość, jaką może ofiarować tylko sam Bóg. To z miłości do Niego rodziła się jej odwaga i determinacja, by zrezygnować z bogatego szlacheckiego życia, z małżeństwa, by pójść za Nim, składając śluby ubóstwa, czystości i posłuszeństwa. Wyraziła w ten sposób swoje przywiązanie do Boga, pełną ufność. Całe jej życie było drogą przechodzenia od egoizmu do miłości, było stałym dążeniem do miłości[2].
Wiele dziewcząt z rodów szlacheckich widząc jej ogromną miłość do Boga i do ludzi, poszło w ślad za nią, wstępując do jej zakonu, także jej siostry, a po śmierci męża również jej matka[3]. W jej ślady poszły kobiety z wielu rodów szlacheckich całej Europy, w tym także dobrze znana i czczona w Polsce święta Kinga, patronka i pani ziem sądeckich, węgierska królewna z dynastii Arpadów, żona polskiego władcy Bolesława Wstydliwego, księżna krakowska i sandomierska. Po jego śmierci wstąpiła do ufundowanego przez siebie klasztoru klarysek w Starym Sączu.
Święta Klara swoim życiem ukazywała siostrom jak bardzo powinny być wdzięczne Bogu za Jego dobroć. Razem z nimi modliła się, dbała o piękno kaplic i ołtarzy wykorzystując znajomość haftu. Ubogim kapłanom ofiarowywała potrzebne paramenty bez zapłaty. Modlitwy wspierała surowym życiem, często poszcząc i czuwając nocami. Była bardzo troskliwa wobec sióstr nierzadko wypraszając dla nich cudowne wsparcie. Gdy były głodne rozmnożyła chleb, gdy były chore uzdrawiała je znakiem krzyża, gdy groziło im niebezpieczeństwo ze strony pogańskich Saracenów, to jej żarliwa modlitwa skierowana do Chrystusa Eucharystycznego wyjednała Jego opiekę nad ich klasztorem.
Jej świętość ma źródło w bezgranicznej miłości i ufności Jezusowi Chrystusowi, który był dla niej zawsze Bogiem bliskim. Tak pisała o swoim Oblubieńcu: „Jego potęga jest większa, szlachetność wyższa, spojrzenie piękniejsze, miłość słodsza i cały wdzięk wytworniejszy”[4].
W jednym z listów do czeskiej księżnej Agnieszki Praskiej, krewnej świętej Elżbiety Węgierskiej napisała:
„Patrz na Niego, który dla ciebie został wzgardzony; stań się dla Niego wzgardzona na tym świecie i idź za Nim. Dostojna królowo, twój Oblubieniec, najpiękniejszy spośród synów ludzkich (Ps 45, 3), stał się dla twego zbawienia najlichszym z ludzi, był wzgardzony, zbity, poraniony przez biczowanie (por. Mt 19, 20; 27, 26) na całym ciele i zmarł wśród męczarni na krzyżu; wpatruj się w Niego, rozmyślaj o Nim, uwielbiaj i staraj się Go naśladować”[5].
Sens życia i radość czerpała z bliskości Eucharystii jako sakramentalnej obecności Chrystusa[6]. Pod koniec życia, osłabiona i schorowana doznała cudownej łaski. Gdy siostry udały się do kaplicy, aby uczcić Boże Narodzenie, ona pozostała na swym posłaniu chora. Rozważając tę tajemnicę westchnęła do Dzieciątka: „Panie Boże, to ze względu na Ciebie zostałam tu sama!”. Wtedy otrzymała łaskę usłyszenia i ujrzenia Pasterki, jaką w kościółku Królowej Aniołów zw. Porcjunkulą odprawiał Franciszek z braćmi.
Cierpienie przyjmowała z wdzięcznością jako kolejny Boży dar, a zbliżającą się śmierć witała niczym przyjaciółkę. Siostry czuwające przy Klarze otrzymały wizję jej śmierci. Pojawił się przed nimi orszak dziewic w lśniących szatach ozdobionych koronami. Wśród nich była najjaśniejsza Panna Maryja, która zbliżyła się do posłania Klary i obdarzyła ją świetlistą szatą. Zmarła 11 sierpnia 1253 roku, dlatego też w tym dniu jest liturgiczne wspomnienie świętej. W 2 lata po śmierci została kanonizowana przez Ojca Świętego Innocentego IV[7].
W 1958 r. papież Pius XII ogłosił Klarę patronką telewizji. Jest także patronką Asyżu, Florencji, klarysek, kapucynek, hafciarek, bieliźniarek, praczek, malarzy oraz osób chorych na oczy. Jest również pierwszą kobietą w historii Kościoła, która napisała regułę zakonną i uzyskała jej zatwierdzenie[8].
Dziś nadal jest dla nas przykładem i wzorem życia w bliskiej relacji z Bogiem na każdej drodze powołania i w każdej pracy, działaniu podjętym z miłości do Boga i do drugiego człowieka. Dlatego z wielką ufnością wołamy:
Święta Klaro módl się za nami!
[1] https://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/08-11a.php3
[2] L. Mirri, Święta Klara z Asyżu: „Paschalna” biografia eucharystycznej kobiety, w: „Forum Teologiczne”, XXV, 2024, s. 122.
[3] https://adonai.pl/ludzie/?id=44
[4]Chrome extension://efaidnbmnnnibpcajpcglclefindmkaj/https://www.fzspolska.pl/czytelnia/pisma%20kl%20listy.pdf
[5] Tamże.
[6] Tamże.
[7] Tamże.
[8] https://adonai.pl/ludzie/?id=44
Fotografie: archiwum własne.