Alicja Janiak
Duch Święty jest naszym Bogiem i Panem. Jako Bóg Wieczny, Żyjący i zarazem Trzecia Osoba Boska jest – jak uczy św. Jan Paweł II – Osobą-Darem dla człowieka. To właśnie On – Ożywiciel, pierwszy przez swoją łaskę przychodzi do ludzkiego serca, by obudzić i rozpalić w nim wiarę. Udziela mu nowego życia – życia duchowego, w którym poznajemy Boga Ojca i Tego, którego On posłał na świat, Jezusa Chrystusa (J 17,3).
Bez pomocy Ducha Świętego człowiek nie mógłby wierzyć w Boga, ani powiedzieć, że Jezus Chrystus jest Bogiem i Jedynym Panem (por. 1 Kor 12,3). Poznanie Boga i wyznanie wiary w Niego jest możliwe tylko dzięki Duchowi Świętemu! Tylko dzięki Niemu i Jego łasce człowiek może trwać w jedności z Bogiem Trójjedynym, poznawać prawdę o Nim i wielbić Go. Jakże więc nie dziękować za ten Dar-Miłość!
Jak uczy Katechizm Kościoła Katolickiego, Pojęcie „Duch”, po hebrajsku Ruah, oznacza tchnienie, powietrze, a także wodę i wiatr[1]. W tradycji Kościoła symbolika przedstawiająca Ducha Świętego jest niezwykle bogata. Ponieważ nie można Go zobaczyć wprost, a jedynie naocznie stwierdzić skutki Jego działania, często symbolizują Go: olej, ogień, obłok, światło, pieczęć, ręka, palec czy gołębica[2].
„Duch Święty” jest imieniem własnym Tego, którego wielbimy i któremu oddajemy chwałę wraz z Ojcem i Synem. Kościół otrzymał Go od Pana w dniu Pięćdziesiątnicy (Dz 2,1-13) i przyzywa Go w czasie chrztu swoich nowych dzieci[3] oraz przy wielu innych okazjach kluczowych dla życia wierzących, jak np. bierzmowanie, święcenia kapłańskie, zawieranie sakramentalnego małżeństwa. Poza imieniem własnym, które jest występuje w Dziejach Apostolskich i Listach św. Pawła, Duch Święty nazywany jest Duchem obietnicy (Ga 3,14; Ef 1,13), Duchem przybrania za synów (Rz 8,15; Ga 4,6), Duchem Chrystusa (Rz 8,11), Duchem Pana (2 Kor 3,17) i Duchem Bożym (Rz 8,9.14; 15,19; 1 Kor 6,11; 7,40). Święty Piotr nazywa Go Duchem chwały (1 P 4,14)[4].
Pan Jezus, objawiając tajemnicę Trzeciej Osoby Boskiej, posługiwał się obrazem wiatru i wody (Mk 1,8; Łk 3,16; J 3,5; 4,14; 7,38). Dobrze jest nam znana rozmowa Pana Jezusa z Nikodemem, któremu wskazuje drogę poznania i więzi z Bogiem dzięki Duchowi Świętemu. Podczas nocnej rozmowy z nim Jezus powiedział między innymi: „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam ci, jeśli się ktoś nie narodzi powtórnie, nie może ujrzeć królestwa Bożego”. W odpowiedzi Nikodem rzekł: „Jakżeż może się człowiek narodzić, będąc starcem? Czyż może powtórnie wejść do łona swej matki i narodzić się?”. Na to Jezus: „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam ci, jeśli się ktoś nie narodzi z wody i z Ducha, nie może wejść do królestwa Bożego. To, co się z ciała narodziło, jest ciałem, a to, co się z Ducha narodziło, jest duchem. Nie dziw się, że powiedziałem ci: Trzeba wam się powtórnie narodzić. Wiatr wieje tam, gdzie chce i szum jego słyszysz, lecz nie wiesz, skąd przychodzi i dokąd podąża. Tak jest z każdym, który narodził się z Ducha” (J 3,1-9).
Choć Duch Święty istnieje od zawsze jako Przedwieczny Bóg, to Jezus objawia Jego naturę i obecność w świecie oraz w ludzkim sercu jako transcendentną nowość Tego. Ukazuje Go jako Tego, który w sposób osobowy jest Tchnieniem Boga – Duchem Bożym. Zbawiciel zapowiada i obiecuje Ducha Świętego, jako Tego, który pociesza, jest nadzieją i zawsze przy człowieku, gdy przyjmuje Go z wiarą. Jest jako Przyjaciel, który idzie razem z nim krok w krok przez całe życie w jego ziemskiej wędrówce.
Chrystus Nazywa Ducha Świętego greckim słowem „Paraklet”, co dosłownie oznacza kogoś, kto jest przyzywany na pomoc jak adwokat w procesie sądowym (por. J 14,16.26; 15,26; 16,7). Imię Ducha Bożego „Paraklet” Kościół zazwyczaj tłumaczy jako „Pocieszyciel”. Jednak to Pan Jezus jest pierwszym Pocieszycielem, który wciąż działa poprzez Ducha Świętego, nazywając Go także „Duchem Prawdy” (J 16,13)[5], bo chce nas doprowadzić do całej Prawdy. Dlatego wzywajmy Go: Duchu Święty, który jesteś Nadzieją świata i każdego człowieka, prowadź nas i bądź zawsze z nami! Duchu Święty Pocieszycielu, zmiłuj się nad nami!
[1] KKK 691.
[2] KKK 694-701.
[3] KKK 175.
[4] KKK 693.
[5] KKK 692.